بزرگترین آرزو

من همیشه عاشق آشپزی بودم...

اشتباه نکنید...من الان یه شف مستر یا سرآشپز یه رستوران بزرگ نیستم...متاسفانه یا خوشبختانه (الان مدیر فروش یه شرکت بازرگانی قدیمی هستم. مدرک مدیریت مارکتینگ دارم و کار و شیوه زندگیم کوچکترین سنخیتی با آشپزی نداره ولی ...کاملا درست شنیدین...من عاشق آشپزی هستم...

وقتی مجموعه چاشنی های امریل رو می بینم یا مهمان ناخوانده آنتونی بوردین، مو به تنم راست میشه...نه اینکه عاشق خوردن باشم...بلکه آشپزی به نظرم یه هنر به تمام معناست...درست به زیبایی یه نقاشی رنگ و روغن یا یه سمفونی با شکوه...سمفونی رنگ و طعم و بو...

برای من تماشای فیلم هایی مثل "no reservation" یا "frankie and Johnny" از تماشای ماموریت غیرممکن یا تایتانیک و هر فیلم دیگه ای جذاب تره...من عاشق محیط آشپزخونه ام...

اما متاسفانه ما ایرانی ها هرگز اونقدر ریسک پذیر نبودیم که بریم دنبال علاقه مون و عمرمون رو صرف انجام کاری نکنیم که از انجامش لذتی نمی بریم (یا بدتر از انجام دادنش متنفریم)...

شاید احمقانه به نظر بیاد ولی تصمیم گرفتم به زودی در یک کلاس آشپزی ثبت نام کنم...

بزودی موقع عشق و حال فرا می رسه

داستان و دیگر هیچ...